Dziennik Robót : koraliki

Pokazywanie postów oznaczonych etykietą koraliki. Pokaż wszystkie posty

czwartek, 12 stycznia 2017

Sherlock nie odpuszcza

Środa przegapiona, ale jest czwartek. Wspólne Dzierganie i Czytanie u Maknety.

"Księga wszystkich dokonań Sherlocka Holmesa" jest fantastyczna. Cieszę się, że nie kupiłam na początek tylko jednej powieści o detektywie. Czułabym straszny niedosyt. Czyta się świetnie, jestem przeszczęśliwa, że książka ma ponad 1100 stron.

Trzymają się tematu, to od dłuższego czasu, jestem w posiadaniu pozycji, którą widać na zdjęciu. Przeczytałam już raz, drugi przejrzałam. Teraz mam zamiar przestudiować ją na spokojnie. Sherlock jest tutaj przykładem umysł, który w większości przypadków, nie daje się zwieść pozorom i błędnie wyciągniętym wnioskom. Pozycja ciekawa, chociaż muszę przyznać, że coś mi przeszkadzało w czytaniu. Za dużo powtórzeń, książka wydawałam mi się nieuporządkowana. Ale i tak przeczytam ją jeszcze raz ;)

W tym tygodniu wydziergałam dwie proste bransoletki na prezent. Baaardzo dawno bawiłam się koralikami.

Pozdrawiam

wtorek, 30 grudnia 2014

Wspólne dzierganie i czytanie

Zatęskniłam za koralikami, ale przy okazji chciałam nauczyć się czegoś nowego. Tym razem wszystko robię igłą. Dobrze, że mam ich kilka sztuk, bo ta praca nie kończy się dla nich dobrze :D Jeszcze dzień i naszyjnik będzie gotowy.

Skończyłam czytać "Katar" Lema. Wybrałam dwa zdania, które odwalą za mnie część roboty :D

"Gdy więc ludzie Ohlin-Gaara przewertowali raz jeszcze udostępnione im akta, przebiegli wszystkie ścieżki, wydali sporo pieniędzy na konsultacje najświetniejszych rzeczoznawców kryminologii i medycyny sądowej i nie posunęli się ani o krok, Ohlin-Gaar, namawiany do tego przez jednego z najstarszych swoich współpracowników - był nim Randolph Loers, zwany przez bliskich Randym - zdecydował się z rozpaczy raczej niż z nadziei zorganizować akcję symulacyjną, mianowicie wysłać do Neapolu samotnego Amerykanina tak podobnego do typu ofiary, jak to będzie możliwe. Bywałem częstym gościem w domu starego pana Ohlina i raz półserio jął mnie wtajemniczać w rzecz, uważając, że nie narusza tym tajemnicy zawodowej, skoro alternatywą akcji symulacyjnej było już tylko umycie rąk od tej fatalnej sprawy"
strona 69

Książka jest cienka, ma 145 stron. Do połowy akcja rozgrywa się powoli, później się rozkręca i można poczuć styl Lema. W trakcie czytania przychodził mi na myśl inny kryminał autora -"Śledztwo". Lema zawsze polecam Jeśli ktoś nie lubi fantastyki naukowej, może sięgnąć po jego powieści w innym stylu.

"Rok 1984" czytam nadal, mam nadzieję skończyć go jeszcze w tym roku.

Pozdrawiam serdecznie :)